Dogon was leuk maar weer pech !

Hoi.

Toch weer een Internetcafeetje gevonden.

We zijn dus een paar dagen op stap geweest in Dogon country en hebben gezien hoe de mensen hier leefden en nog leven. Wat een enorm primitief gedoe zeg! Maar wel erg leuk om te zien. Onze gids Baroe is al 10 jaar gids en weet er veel vanaf. En hij spreekt behoorlijk Engels. Dus hij heeft ons veel verteld en laten zien, inclusief de dingen die in de Lonely Planet staan en zo. Veel mensen kennen hem ook. Dat is wel grappig. En het kost dan wel geld, zo'n gids maar dan zie en hoor je wel dingen die je anders niet ziet.

Zo zijn we diverse dorpjes in gegaan. We hebben daar bijvoorbeeld een jager gezien, mensen die matten vlechten en zo. En we zijn twee keer op een markt geweest, waar hij heeft uitgelegd wat allerlei dingen zijn. Die (her)kennen we echt niet. Sommige dingen zien er echt goor uit maar smaken dan weer niet te beroerd. Of andersom.

Tevens zijn we in vroegere huisjes geweest, hoger in de bergwand. Daar hadden ze zo'n leuk ritueel: de overledenen werden enkele tientallen meters boven de woningen aan een touw opgehangen. In de wand hadden ze dan stokken geplaatst. En daar woon je dan onder, lekker hoor. Overigens is de boabboom hier erg belangrijk. Ze maken er onder andere touw van, daar heb ik ook wat van mee. En ik heb de vrucht er van geproefd. Weinig smaak, niet echt lekker.

Verder is millet hier erg belangrijk. Wat dat is in het Nederlands weet ik (nog) niet. Zoek dat maar lekker zelf uit. Het lijkt een beetje op mais en ze gebruiken het een beetje als graan. Ze maken er een papje van om te eten. Smakeloos spul. Daar moet wel een sausje bij.

Tevens hebben we hier bomen gezien waar kalebassen in groeien. Ik wist niet dat ze in bomen groeien. Die gebruiken ze dan weer voor van alles, voornamelijk om de uienvelden hier van water te voorzien, met de hand ja. Ik heb dus mazzel want ze hebben hier lekker veel uien... Overigens hebben we ook zoete aardapelen en tomaten. Dat is het dan zo'n beetje.


Maar na een paar dagen had ik weer vette pech. Een van de supergoeie nieuwe Afrikaanse bladveren is namelijk al gebroken! En nog de belangrijkste binnen het pakket ook, namelijk de bovenste, die ook de as op zijn plaats houdt. Binnen 3.500 km! Werkelijk niet te geloven, de vierde nieuwe bladveer deze reis! En zonder te zware belasting, zonder hard te rijden en zonder zware klappen. Toen we het breukvlak bekeken konden we zien dat ie niet egaal was; deels grijs, deels zwart. Dus die was al niet goed. Heb ik weer. En garantie in Afrika kennen ze niet.

Maar erger nog: het chassis begon ook serieus te scheuren bij de achterste aansluiting van de achterste veren!

Het lijkt wel of de duivel er mee speelt.

En dat ontdekte ik dan in zo'n dorp zonder stroom en water en ze moesten nog een stuk off-road... Oeps.

Dus maar weer aan het werk en eerst het hele pakket onder de auto vandaan gesleuteld. Dan een kort stuk bladveer wat ik toevallig nog bij me had boven op het pakket geschroefd om het bovenste blad, die dus gebroken is, weer naar beneden te duwen bij de breuk. Dan het pakket er weer onder en dan nog met een stuk spanband en nat rubber omwikkelen zodat het losse stuk er niet zijwaarts onder vandaan kan schuiven. Jaja, ik heb inmiddels helaas ervaring...

Dan de scheuren in het chassis. Wat doe je daar nou aan in zo'n dorp waar ze op technisch gebied niets kunnen behalve houtbewerken? Precies, hout bewerken!-)

De chassisbalk is achteraan namelijk een U-profiel maar dan liggend. Ik heb een paar blokken hout precies op maat laten maken zodat ze precies tussen onderste en bovenste stuk staal passen. Dat deden ze dan met van die ongelofelijk ouderwetse bijlen en door het blok hout te schuren op een steen... Ach ja, je moet wel eens wat. Vervolgens aan elke kant een spanband er omheen om de boel inclusief het chassis bij elkaar te houden. Overigens moest wel het resevewiel er af. Die hangt namelijk aan een stalen balk die dan weer precies in de weg hing voor de houten blokken. Dus het wiel maar op het dakrek en de balk in de auto.

Zo zin we met een gangetje van tussen de 2 en 25 km naar Bandiagara gereden. Over die 40 km hebben we bijna twee uur en drie kwartier gedaan.

Maar toen hadden we weer knap asfalt.

Vandaag zijn we met de gids in Sevare. We hebben een garage gevonden waar ze de bladveer vervangen en het chassis lassen en gelijk verstevigen, terwijl Jan en ik in een Internetcafe zitten.

We hopen morgen of zo Timboektoe (Tombouctou schrijven ze hier) te bereiken.

Zo, dat was hem weer even.

ToyToy,
Jos